Alles in de toverketel

Dat eerste jaar was geweldig!
We waren helemaal bevlogen van het idee om een eigen attractiepark te bouwen en voelden een grote behoefte aan informatie en kennis.
Met een kleine groep ingewijden bezochten we alle speeltuinen, attractieparken, dierentuinen in Nederland en omstreken.
Groot, klein, dichtbij, ver weg, het maakte allemaal niets uit. Wij gingen overal kijken en ervaren hoe het daar was.
Voorwaarde was dat er kinderen van de doelgroep bij waren.
Ik had een check- list gemaakt met tientallen vragen erop.
Van parkeren (hoeveel parkeerplaatsen? hoe aangelegd? hoe duur?), tot entreeprijs, tot de allerbelangrijkste vragen:
Waar willen de kinderen het eerst naar toe? Waar lopen ze langs? Waar willen ze naar terug? Wat spreekt jou als volwassene aan?
Wat niet? Wat zou je anders doen?
En natuurlijk werden er foto’s gemaakt ter verduidelijking.
Op een gegeven moment had ik 2 ordners vol met ingevulde vragenformulieren en  honderden foto’s en was het een betrekkelijk klein kunstje de sterktes en zwaktes van alle bezochte parken en parkjes te analyseren. In razendsnel tempo ontwikkelden we een duidelijke visie over wat wij nu écht wilden.
En net zo belangrijk: echt níet wilden.
Ik maakte grote gekleurde vellen vol met foto’s en plaatjes om te illustreren wat we bedoelden. Collages, noemden we dat….. haha!
Pinterest bestond nog niet dus alles gebeurde vanuit het oude, vertrouwde handwerk: het concrete knippen en plakken dat ik als juf altijd al veel had gedaan kwam
ontzettend goed van pas. Het concept Toverland kreeg steeds meer vorm.
Dit was het moment dat we met beleid naar buiten gingen treden met onze plannen.
Ik vertelde op school waar ik mee bezig was.
Dit kon gewoon geen probleem zijn want ik had namelijk iets heel belangrijks met mezelf afgesproken:
Hoe zielsgelukkig  ik ook was met deze nieuwe kans op mijn pad, hoe ik ook duimde dat het allemaal zou doorgaan, de leerlingen in mijn klas mochten hier op geen enkele wijze last van hebben! Ik was nog steeds dezelfde betrokken, enthousiaste onderwijzeres die ik altijd was geweest.
Zij waren afhankelijk van mij en zij verdienden mijn volledige focus.
Diep in mijn hart vond ik dat ik het ene niet verdiende als ik het andere niet voor de volle 100% afmaakte.
Dus ik bleef ook vol voor mijn leerlingen gaan.
Op school reageerden ze positief en werd er op een gegeven moment zelfs meegewerkt aan een klein onderzoekje.
Ik had tientallen plaatjes van carrousels, achtbanen, speeltoestellen etc. verzameld en alle kinderen (van kleuters tot en met groep 8) mochten daar hun top 3 uit kiezen. Dat was feest!
Alsof het Sinterklaas was stonden de kinderen tussen de diverse plaatjes in te stuiteren. Die achtbaan…. Of misschien toch die? En die waterglijbaan en……?

“Alsof het Sinterklaas was stonden de kinderen tussen de diverse plaatjes in te stuiteren.”

En het allermooiste is dat we de belangrijkste keuzes van de kinderen ook écht gebouwd hebben in onze eerste hal “Het land van Toos”.
Tot slot heb ik ook nog met 2 stagiaires een enquête opgesteld voor ouders.
We beseften dat we de eerste fase van ons park vooral voor kinderen bouwden maar dat het van cruciaal belang was dat ook de ouders/ verzorgers graag naar ons toekwamen. Dus vroegen we ook naar hun mening over ons concept.
Daar kwam ook zeer relevante informatie uit: ouders wilden vooral dat ons park veilig was en schoon.
Ze wilden genoeg zitgelegenheid, genoeg toiletten en een gevarieerd horeca- aanbod.
Én wat ouders heel belangrijk vonden was dat er niet alleen mechanische attracties zouden komen. Kinderen moesten ook gewoon kunnen spelen.
En laat dat nou sowieso al in ons concept zitten! Als juf kende ik het belang van veel bewegen, lichamelijk grenzen verleggen en een soepele motoriek.
Het was een bevestiging dat ouders dit ook als zeer waardevol benoemden.
En zo kwamen we op het punt dat we wisten: nu hebben we zóveel informatie verzameld, zoveel kennis en inzichten opgedaan, nu kunnen we onze eigen creativiteit gaan inzetten!
We stopten alle verkregen info in onze toverketel en daar kwam een pracht concept uit.
We hadden weinig discussie, alle puzzelstukken vielen soepel in elkaar.
We vonden dat toen heel vanzelfsprekend terwijl ik terugkijkend constateer: maar zo vanzelfsprekend was dat helemaal niet!
Met terugwerkende kracht weet ik waar die vanzelfsprekendheid vandaan kwam: Wij hadden een veel hoger doel dan snel een concept in elkaar timmeren en geld verdienen. Wij waren bezield bezig.
Wij overstegen onze persoonlijke belangen. Wij waren op weg naar iets veel groters:
Wij waren op weg om een wereld te scheppen waarin miljoenen mensen geluksmomenten zouden gaan ervaren.
Gelukkig waren wij ons op dat moment nog niet bewust van de grootsheid van onze plannen.
Daardoor bleven we doen wat we moesten doen: down to earth en gefocust doorwerken aan het realiseren van Toverland.
Wij hadden een droom en stelden onszelf ten dienste van die droom.

Vorige bericht

Plaats een reactie