De schreeuw van een lichaam

Ik genoot ervan dat ik weer ging werken.
Ik was weer nodig, mijn geest werd weer geprikkeld en uitgedaagd met andere zaken dan denken over mezelf. Héhé ….. dit beviel me beter dan continue met mezelf en mijn eigen frustraties geconfronteerd te worden.
We hadden wel een paar dingen aangepast:
Ik werkte minder uren en met hulp van Wen bewaakte ik onze privé- agenda.
Concreet betekende dit dat ik eigenlijk niets meer aannam.
Geen gezellige etentjes met vrienden, geen avondje uit…. niks van dit.
We planden niks, waren veel thuis zodat ik het rustig aan kon doen en héél soms had ik een goede dag en gingen we een paar uurtjes naar de stad of zo.
Zo verstreken de maanden.
Deze zeer behoudende levenswijze kon toch niet voorkomen dat ik steeds meer concessies moest doen:
Ik kon geen mooie ketting meer om mijn nek verdragen, het was gewoon te zwaar.
Ik kon niet lang naast Wen in de auto zitten. Mijn hoofd was gewoon te zwaar voor mijn nek om te dragen, dus draaide ik de stoel naar achteren en lag ik op een kussen te rusten naast Wen.

“Luister naar  het fluisteren van je lichaam, dan hoeft het niet te schreeuwen.”

Ik ging steeds slechter slapen. Zó moe en dan niet kunnen slapen? Tot een half jaar geleden kon ik me hier niets bij voorstellen, ik hoefde maar mijn kussen te raken en ik sliep. En nu? Ik werd bang om naar bed te gaan, om uren wakker te liggen.
Dus haalde ik slaaptabletten bij de huisarts.
Opluchting…… van zeer korte duur!
Want uiteindelijk hielpen die op een geven moment ook niet meer en besefte ik hoe afhankelijk ik was geworden daarvan.
Was ik ook nog verslaafd aan slaaptabletten!
Waar was ik toch in terechtgekomen?
Waar was die bruisende, energieke Caroline?
Ik kende mezelf soms niet meer. Zó wilde ik helemaal niet zijn!
Ik excuseerde me regelmatig bij Wen: “Sorry dat ik zo zeur.”
Wen keek me dan altijd aan als een botsauto: “Zeuren? Jij weet echt niet wat dat woord betekent Caroline, want als er iemand niet zeurt ben jij het”.
De buitenwereld zag niets aan mij maar binnen in mezelf zeurde ik, schopte ik continu tegen alle weerstand aan die ik innerlijk ervoer.
Ik focuste grotendeels op één ding: “zo wil ik me niet zo voelen!”
Het kwam niet bij me op om eens uit dit patroon te stappen en mezelf af te vragen: “Hoe komt het eigenlijk dat ik me zo voel?”.

En tja…… dan heeft het lichaam zo haar eigen manieren om je dat wél te leren.
Er is een hele mooie quote die zegt:
“Luister naar het fluisteren van je lichaam, dan hoeft het niet te schreeuwen”.
Aangezien ik weigerde naar het fluisteren van mijn lichaam te luisteren.
Aangezien ik zelfs weigerde om naar het duidelijke praten van mijn lichaam te luisteren.
Bleef voor het lichaam maar één ding over: een harde schreeuw, een oerkreet.
Toen ik in augustus 2012 op een morgen wakker werd met een zwaar gevoel op mijn borst en me ervan bewust werd dat ik niet kon doorademen, wist ik dat dit écht niet goed was.
Toen ik vervolgens een beetje thee wilde drinken ging dit niet omdat het gewoon niet zakte. Alsof mijn slokdarm op slot zat.
Vreemd genoeg was ik heel rustig.
Dit keer kon ik wél van dat afstandje naar mezelf kijken en haarscherp zien dat ik over een grens gegaan was. De grens van mezelf.
Ik wist intuïtief dat ik niets aan het hart had.
Ik wist dat mijn lichaam me iets anders wilde zeggen.
Eindelijk zag ik onder ogen wat ik diep van binnen al lang wist:
Ik had een burn-out.

Vorige bericht

Plaats een reactie

Pascal Delsing

Hallo Caroline,

Enige tijd geleden las ik een stuk over jou (als k zo vrij mag zijn) in de De Limburger. Het pakte me en ben je blogs gaan lezen. Dit raakte me diep en tegelijkertijd herkende ik veel.., heel veel.

Ik ben Pascal (43) en mede-eigenaar van een Bouw Managementbureau, en zit sinds begin 2017 met een enorme burn-out thuis. Iets wat ik altijd dacht dat het mij nooit zou overkomen.

Na de acceptatie fase (lees faalgevoel) is er een heel traject gestart waar ik nu midden in zit. Stap voor stap gaat het beter met de zoektocht naar innerlijke rust.

Hoe gek het misschien ook klinkt, maar je blogs zijn een feest der herkenning. Dit steunt enorm in het gevoel dat het mij niet alleen overkomt! Dank.

Hartelijke groet,

Pascal Delsing

    Caroline Kortooms

    Hallo Pascal,

    Bedankt voor je prachtige reactie.
    Het klinkt als een enorme dooddoener maar er komt een moment dat je “het cadeau” uit je burn out leert herkennen. Een cadeau voor de rest van je leven.
    Het is een lange, zware en vermoeiende weg eer je daar weer bent.
    Er is geen wondermiddeltje tegen een burn- out en gek genoeg is dat maar goed ook (al dacht ik daar echt wel anders over toen ik er middenin zat).
    Stel dat er een remedie zou zijn waardoor je je morgen weer beter voelde dan zou je overmorgen alweer in je oude patronen zitten, geloof me!
    En dan had je helemaal niets geleerd.
    Dus Pascal, ik wens je de moed en het vertrouwen toe om jouw weg te gaan, op jouw manier, in jouw tempo.
    Ik beloof je: het is meer dan de moeite waard deze weg te gaan.
    Je wordt een wijzer en completer mens en laat dat nou net de bedoeling zijn van dit leven. Het gaat je goed!

    Caroline

Anny

Lieve Caroline,,
Als ik jouw zo `n mooie uitgekozen woorden lees dan voel ik mij zo betrokken in jouw verhaal, Ik heb ook een soort burn-out gehad daar heb ik oxazepam voor geslikt jaren lang
ben ik op 10 mg per dag blijven steken, het was voor mij een soort troostpilletje voor het slapen gaan, nog niet zo heel lang geleden ben ik “met hulp” gestopt , was lastig maar ik heb het wel klaargespeeld, je bent een toppertje Caroline en ik ben je heel dankbaar dat ik deze blog mag en kan lezen, dank je wel voor je steun Caroline gr, Anny

    Caroline Kortooms

    Wat fijn dat het je gelukt is om te stoppen met de oxazepam, Anny.
    Daar is heel wat moed en doorzettingsvermogen voor nodig.
    Het gaat je goed!
    Groet, Caroline