Een muur van weerstand

Ik bezocht mijn huisarts en vertelde over mijn klachten.
Zij nam me direct serieus en gaf me het advies om een aantal weken niet te gaan werken en in plaats daarvan te rusten. Tijd nemen voor mezelf en vooral dingen te doen waarvan ik zou ontspannen.
Dat klonk zeer redelijk en ik voelde ook opluchting.
Oefff…. ik mocht even gaan loslaten en op adem komen.
Ik vertelde het gelijk op Toverland waar ook iedereen zeer begripvol reageerde.
Mijn agenda werd voor een aantal weken leeg gemaakt en vol vertrouwen begon ik aan mijn “tijd voor mezelf- weken”.
Die paar weken die ik mezelf zou gunnen om vervolgens weer fris en fruitig “ertegenaan” te gaan.
Een soort vakantietje, dacht ik in mijn naïviteit.

Maar dat vakantietje bleek moeilijker te zijn dan ik had verwacht.
Ik deed dan wel allemaal dingen waarvan ik dacht dat ik die graag deed maar waarom voelde het dan zo vreemd? Ik voelde me helemaal niet “vrij en blij”.
Nu terugkijkende weet ik dat ik deze weken zag als een soort “project”.
Dat is namelijk wat ik gewend was en waar ik goed in was:
Iets afspreken, een doel stellen, deadline eraan vast plakken en GO!
Over vaste patronen gesproken!
En ergens had zich in mijn hoofd de overtuiging genesteld dat op deze manier ook mijn moeheid zou verdwijnen “als sneeuw voor de zon”.
Rustig zijn, verstandige keuzes maken, ontspannen dingen doen….. en als ik dat dan een week of 4 zou “volhouden”, dan was ik weer zo fris en fruitig als van tevoren.
Ik telde vlijtig de dagen af, was heel braaf, deed de dingen waarvan ik dacht dat ze goed waren, probeerde “af te kicken” van Toverland én ik probeerde uit het harnas van vaste huis- afspraken te stappen: één weekenddag bij Wen, één bij mij.
Jezusmina wat was dat zwaar!
Dat stemmetje in mij dat altijd zei: “Eerlijk zijn voor beide gezinnen”, was verdomdes hardnekkig. Voor mezelf kiezen betekende thuis blijven, betekende dus níet voor het gezin van Wen kiezen. Ik werd er volledig gestrest van, voelde me tekortschieten.
Het gezin van Wen mocht toch niet de dupe worden van mijn moe- zijn? Kom op Caroline, niet aanstellen!
Wat een innerlijke gevechten voerde ik.
En mijn eigen kinderen?
Die woonden gelukkig nog thuis, en het lukte me vrij  goed om voor hun een aanwezige, betrokken moeder te zijn. Gelukkig…. hier zat dus nog wel een lichtpuntje.
Iets wat nog redelijk “in controle” was.

“Iets afspreken, een doel stellen, deadline eraan vast plakken en GO.”

Maar dan Toverland. Nét zo’n gevecht.
Want ik voelde me zó verbonden met het bedrijf.
Mijn lichaam zat thuis.
Maar mijn hoofd zat in Toverland.
Ik was met 100.000 onzichtbare draadjes met Toverland verbonden.
“Zou dit wel goed gaan? Hoe loopt het met dat project? Kan hij/zij deze verantwoordelijkheid al aan? En vooral: HOE GAAT HET DAAR ZONDER MIJ?”
Vanaf dag 1 was ik het gezicht/ de moeder van Toverland, ik kende het bedrijf en haar medewerkers tot in de poriën.
Toverland was en is mijn kindje en een kindje laat je niet zomaar los.
Shit…. de kinderen van Wen waren dan niet míjn kinderen, maar het waren wél kinderen! Ook die liet ik niet zomaar los!
Met liefdevolle hulp van Wen lukte het me schoorvoetend om af en toe een weekenddag over te slaan en thuis te blijven.
De kinderen begrepen het trouwens en gaven me alle ruimte.
Zelf was ik toen nog lang niet zover me die ruimte te pakken zonder schuldgevoel.
Ik voelde diep van binnen wel dat ik dingen anders moest gaan doen maar gaf me niet zomaar gewonnen. Er zat een Chinese muur van weerstand in mij en met grote tegenzin stond ik het mezelf toe om af en toe een steentje af te breken.

Het kostte me heel veel moeite om dingen los te laten.
Terwijl ik dit schrijf zie ik dat het woord MOEite, het woord MOE in zich heeft.
De bedoeling was dat ik zou rusten en dat deed ik lichamelijk ook.
Maar mijn hoofd werkte harder dan ooit.
Geen wonder dat ik vermoeid bleef!
Dat zie ik trouwens nu, terwijl ik terugkijk.
Toen ik er middenin zat was ik me daar totaal niet van bewust.

Toen ik dus het project “4 weken rusten en ontspannen” had volbracht kon ik “eindelijk” weer gaan werken.
Ik negeerde dat ik nog steeds moe was en dat ik oorsuizen had.
Ik wilde gewoon weer meedoen met iedereen, laten zien dat ik er weer was.
Gelukkig was ik wel zo slim om niet fulltime te werken.
Ik had toch íets geleerd van de afgelopen weken!
En zó pakte ik de draad weer op.

Vorige bericht

Plaats een reactie