En nu?

En dan?
Wat doe je dan?
Vanuit mijn oorspronkelijke aard ben ik nogal proactief van aard.
Ik ga graag recht op mijn doel af.
En het liefst via de snelweg.
Maar ja……  dit soort situaties liggen nogal gevoelig.
En ik kon dat nu wel allemaal bedacht hebben  maar…. wat zou HIJ hiervan vinden?
Zou hij ook iets in MIJ zien?
Was hij nog wel écht vrij?
Ik bedacht allerlei plannetjes die ik vervolgens weer net zo snel zelf afkeurde.
Te doorzichtig, te direct, te omslachtig, te…………..
Er was trouwens  iets heel positiefs aan deze  periode: ik was weer bezig met hoop en met liefde!
Hoe leuk was dat?
Ik keek weer vooruit, voelde me meestal optimistisch en vrolijk. Ik leefde weer!
Het allermooiste was het diepe gevoel in mij dat ik ook alléén iets heel moois van dit leven kon maken.
Die kracht voelde ik in mij en dit bewustzijn maakte me  heel rustig.
Ik voelde weer vaste grond onder mijn voeten.
Het drijfzand waar ik me op bevond na het overlijden van Erik had plaatsgemaakt voor een nieuw, stevig fundament.
Zelfvertrouwen, drive, humor en pit hadden een lange weg afgelegd om weer daar te komen waar ik ze zo graag heb:
Direct in mijn hart….. zo voor het grijpen. YES!

“Direct in mijn hart….. zo voor het grijpen. YES!”

Maar goed…… ik was  weer heel happy met mezelf maar ik was wel een vrouw met een missie!
Ik mailde met HEM, zoals we al maanden met elkaar mailden.
Waar eerst elk mailtje “gewoon een mailtje” was, had nu elk mailtje een andere lading voor mij.
Maar ja…… aangezien ik heel neutraal bleef in mijn mailtjes was er voor HEM geen enkele aanleiding om anders te gaan doen.
Waarom ik zo neutraal bleef?
Angst om afgewezen te worden, denk ik.
Ik wilde graag wat meer zekerheid eer ik me “bloot”  zou geven.
Van één ding was  ik in elk geval zeker: na dat ene onhandige mailtje dat ik hem in 2009 had geschreven zou Wen (degenen die al mijn blogs gelezen hebben weten natuurlijk dat ik het al de hele tijd over WEN heb) geen initiatief meer nemen om mij te “veroveren”, die kans had ik zelf verprutst.
Maar……. er lag  een nieuwe kans in het verschiet.
Mijn dochter Ankie  zat nog steeds bij hem in de klas en deed eindexamen.
Begin juli zou de diploma- uitreiking zijn en dan zou ik hem weer zien.
Dan zou ik mijn kans pakken…… zeker weten!
De vrijdag- avond van de diploma- uitreiking brak aan. De week was giga druk geweest. Tessa had ook diploma uitreiking gehad van de NHTV in Tilburg en we hadden op Toverland Scorpios geopend. Ik rende van het één naar het ander en op het laatste nippertje arriveerden we bij de school van Ankie.
Ik weet nog dat ik dacht:” Nu heb ik zo naar deze avond uitgekeken  maar hoe zou het nu voelen als ik Wen weer zie? Wie weet valt het wel enorm tegen en heb ik zelf een droombeeld  gecreëerd.” We liepen richting de aula en daar stonden alle klassendocenten van de eindexamenklassen op een rijtje.
Het waren er wel een stuk of 10 maar ik zag er maar één!
Daar stond hij dan, de man waar ik de afgelopen weken zoveel aan had gedacht.
Gelijk toen ik hem zag, zag hij mij en …….. het was als in een film.
Het was alsof ik in één oogopslag wist wat ik moest weten!
Ik zag dat hij straalde, dat hij ook heel ver was in zijn rouwverwerking door de open blik in zijn ogen. Ik zag zijn kracht, zijn liefde, zijn ongecompliceerdheid.
Ik voelde dat hij ook heel blij was om mij te zien.

Het programma begon. Om de mensen achter in de zaal ook goed te laten kijken waren er grote beeldschermen geplaatst. Wen zat helemaal vooraan bij de camera dus ik kon hem meer dan 2 uur lang close up volgen.
Honderden eindexamenleerlingen  haalden hun diploma.
En ik keek geconcentreerd toe.
Bij elke leerling stond hij op, gaf hun een hand, maakte hij contact. Hij lachte naar iedereen, ook nog bij de laatste. Alle  leerlingen reageerden ook open en warm op hem.
Het was prachtig!
Ik wist intuïtief dat ik goed zat met mijn gevoel over hem. Dit was een heel goed mens!
En ik wist ook dat ik deze avond mijn kans moest pakken.

Vorige bericht

Plaats een reactie