Hello world, here we come

Mijn man Erik leefde voor 100% mee. Hij geloofde volledig in onze plannen en verleende waar hij kon zijn medewerking.
Zo bezochten we bijna elk weekend een park en Erik, Tessa en Ankie genoten daar natuurlijk enorm van.
Zij leverden net zoals Marianne, Janou en Jean jr, (de vrouw en kinderen van Jean) ook een zeer gefundeerde bijdrage aan onze conceptvorming.
Hun mening was heel belangrijk voor ons.
Deze parkbezoeken waren gelukkig ook een mooie “tegenprestatie” voor al die uren die ik werkte.
Full time onderwijzeres en elke woensdagmiddag en en zaterdagmorgen, werken voor Toverland legde natuurlijk wel zijn beslag op mij.
En dan al die de avonden dat ik info verzamelde, stukken schreef, vakliteratuur las.
En toch denk ik aan die periode terug met een big smile.
Toeval bestaat niet. Dit kwam op mijn pad en dit paste zó bij mij dat alles naadloos in elkaar paste.
Ik heb het regelmatig gevraagd aan Tessa aan Ankie: heb ik dat wel goed gedaan? Hebben jullie hier geen last van gehad?
Hun antwoord is altijd geruststellend. Zij hebben dit vooral als een hele afwisselende periode ervaren waarin zij zich heel bijzonder voelden omdat zij echt mochten meedenken en meedoen.
Oef…. Gelukkig!

“Zóver weg van Erik en de kinderen. Slik!”

Een ander aspect dat  bij deze conceptfase kwam kijken was reizen.
Begin 1996 was ik al naar Istanbul geweest en in november van datzelfde jaar zat ik in het vliegtuig naar Dallas.
Daar was de wereldbeurs van de attractieparkenindustrie. Elke zichzelf serieus nemende leisure- ondernemer moet daar naar toe.
Nou….. Wij waren zeer serieus en gingen daar dus ook naar toe.
En hoe makkelijk ik het ook vond om heel veel uren te werken, en hoe sjiek ik het ook vond om naar Istanbul te gaan, naar Amerika gaan was heel andere koek.
Hoe ver weg kun je gaan? En hoe lang? Een hele week! Hier had ik héél veel moeite mee.
Zóver weg van Erik en de kinderen. Slik!
Ik weet nog het gevoel in het vliegtuig die eerste keer.
Zóver weg. Zóver! Elke km bracht me verder weg van mijn gezin. Ik moest  al mijn kracht gebruiken om rustig en professioneel te blijven.
Op de beurs vergat ik mijn heimwee. En in het attractiepark dat we bezochten ook.
Maar alleen in die hotelkamer op de 43e verdieping kneep mijn keel samen en voelde ik me ellendig.
Als ik terug naar huis had kunnen kruipen had ik het gedaan.
Maar wie had gezegd dat het allemaal makkelijk zou zijn?
NIEMAND!
Wilde ik directeur van attractiepark Toverland worden?
JA! JA! JA!
Was het dan niet geweldig om zo’n zakenreizen te maken?
NATUURLIJK!
Maar goed, iets rationeel benaderen is iets heel anders dan de emoties voelen die erbij kwamen kijken. En er kwamen heel veel emoties bij kijken.
Niet alleen tijdens het reizen maar ook tijdens het hele proces van transformatie van moeder/ onderwijzeres naar ondernemer/ directeur.
Hoe geef je al deze rollen zó vorm dat ze tóch bij je blijven passen?
Hoe blijf je boven alles jezelf?

“Een wereld die totaal anders zou zijn dan mensen gewend waren.”

Gelukkig kreeg ik meerdere herkansingen met verre reizen maken.
Een half jaar nadat we naar Amerika gingen vlogen we naar Thailand.
In Bangkok heb je meerdere winkelcentra die op de bovenste etage een indoor pretpark hebben. Die moesten wij natuurlijk zien want er waren niet veel referenties van indoor attractieparken.
Weer voelde ik een steek in mijn buik toen ik zover weg vloog van mijn gezin.
Maar nu herkende ik dat gevoel beter en wist ik dat dit angst was.
Angst dat ze me zouden missen, angst dat ik geen goede moeder was.
Ik zag onder ogen dat ik keuzes maakte en dat deze keuzes consequenties hadden.
En dat het voor mijn gezin geen enkel verschil maakte dat ik zo zat te worstelen met mezelf.
Ik maakte het alleen mezelf erg moeilijk hiermee en daar werd ik mezelf steeds beter bewust van.
Stapje voor stapje leerde ik de consequenties accepteren van mijn keuzes en sterker nog: ik leerde te genieten van alle niet alledaagse situaties die ik meemaakte.
Bangkok was GEWELDIG!! Als in een film.
Wat een andere wereld, wat een andere mensen!
De indoorattractieparken waren leuk om te zien maar méér ook niet.
Veel inspirerender waren de natuur, de architectuur, de mensen, het eten, de sfeer.
Dát namen we mee terug van onze reizen en die smeltkroes van indrukken is heel goed terug te zien in de signatuur en diversiteit van Toverland.
Mijn broer en ik werden ons er steeds meer van bewust dat wij letterlijk een nieuwe wereld gingen bouwen.
Een wereld die totaal anders zou zijn dan mensen gewend waren.
En wij mochten daar onze handtekening onder zetten.
En zo kreeg reizen voor mij een hele inspirerende lading: nieuwe werelden ontdekken en al die indrukken samen verwerken in onze magische wereld: Toverland.

 

Vorige bericht

Plaats een reactie

Jeroen

Gelukkig heeft u de goede keuze gemaakt om directrice te worden van Toverland! Het is een park geworden dat zoveel potentie heeft om een grote speler te worden.Dat voel ik elk jaar als ik even op bezoek kom.

Mvg, Jeroen.

    Caroline Kortooms

    Bedankt voor dit mooie compliment, Jeroen.