Bij mannen werkt dat een beetje anders

Ik heb op 6 november 2008 mijn vrouw Suzan verloren, zeer plotseling. In drie dagen tijd stierf ze zonder dat we samen nog één woord hadden kunnen spreken.
Dat was hard, keihard.
Voor mij, maar vooral voor mijn drie kinderen Pim, Sanne en Jop. Ik wist dat Suzan, in de gesprekken die we samen wel eens hadden over doodgaan en menswaardig bestaan, wilde dat ik verder zou gaan met mijn leven.
Mijn kinderen begonnen bij nul!
Op de een of andere manier, nu denk ik dat het diep weten was, was het voor mij meteen duidelijk dat ik zelfstandig wilde zijn. Zelf de financiën, zelf het huishouden, zelf een goede vader zijn voor mijn kinderen.
Niet iedereen in mijn omgeving begreep dat, ze wilden mij toch helpen!
In die tijd waren de kinderen en hoe zij zich voelden nummer 1.
Ik probeerde daarvoor mijn uiterste best te doen en nu ik terugkijk weet ik dat zij dat ook deden. Met vallen en opstaan kwamen we samen steeds verder. Het leven leek steeds normaler te worden.
Intussen was Eric Kappert mijn rouwverwerkingscoach geworden. Ik kende hem al langer en hij bood aan regelmatig samen te wandelen en te praten.
Eric heeft me in die tijd geweldig geholpen. Hij liet me zien dat rouwen gewoon is en bij het leven hoort.
Hij zei na veel lange wandelingen tegen mij dat ik zeker weer een nieuwe partner zou vinden. Hij had makkelijk praten.
Ik weet nog dat ik op een dag door de Vleestraat in Venlo liep en naar de vrouwen keek die me passeerden. Geen van hen paste in mijn ogen bij mij. Te sjiek, te slordig, te opvallend , te saai , te jong, te oud ……….
Langzaamaan ging het beter met mij. Ik ging weer werken en dingen ondernemen. Ik ging golfen en probeerde veel onder de mensen te zijn.
En ik had mailcontact met Caroline. Ik keek echt uit naar haar mailtjes, een feest van herkenning en een enorme steun voor mij in mijn dagelijks leven.
Vanaf het moment dat we samen gingen wandelen kreeg ik echt het gevoel dat deze vrouw wel eens bij mij zou kunnen passen.
Want realiseer je wel, ik was meer dan 20 jaar met Suzan getrouwd geweest en hoe ga je dan een nieuwe relatie beginnen?

“Geen van hen paste in mijn ogen bij mij. Te sjiek, te slordig, te opvallend , te saai , te jong, te oud ……….”

Hoe vraag je iemand mee uit? Hoe flirt je? Hoe weet ik of zij ook wil?
Het was ook heel moeilijk om met mijn omgeving hierover te praten want dat lag natuurlijk heel gevoelig.
Ik weet nog dat ik tegen mijn zwager zei dat ik Caroline wel leuk vond. Zijn antwoord: “De directeur van Toverland! Dat is niks voor jou!”
Mijn zelfvertrouwen groeide daar niet van, integendeel.
Die relatie die ik mij voorstelde zette ik weer even aan de kant tot het volgende mailtje kwam. Het begon weer te kriebelen.
Na die bewuste wandeling in 2009 stuurde ik Caroline een mailtje waarin ik haar vertelde hoe fijn ik het had gevonden en of we over een paar MAANDEN nog eens samen iets konden ondernemen. Zij reageerde heel vreemd.
Voor mij, geen geroutineerde charmeur en getalenteerde flirter, betekende dat dat het duidelijk was. Geen vervolg. ( en toch, als je het me nu vraagt, wist ik dat het goed zou komen. Vraag me niet waarom, maar ik wist het).
Na een tijdje begonnen we toch weer te mailen (thank God!) Het voelde als vanouds.
Ik realiseerde me steeds meer wat voor een bijzondere vrouw Caroline is. Zij heeft stijl, is intelligent, heeft een duidelijke mening maar wat vooral bijzonder is, er hangt een aura om haar heen dat op een bijzondere manier straalt. Ik kan dat alleen voelen en niet met woorden uitdrukken. Ik weet nu dat zij  soms zo sterk straalt dat het bij mij spontane emotie kan oproepen (dat wist ik toen natuurlijk nog niet!).
In maart 2010 liep ik door de school en plotseling realiseerde ik me dat ik weer alles aankon. Lessen geven, vergaderen, en allerlei regeldingetjes daaromheen. Mijn leven had een nieuwe orde en die voelde goed.
Ik kocht zelfs een nieuw shirt en een nieuw colbert voor de diploma uitreiking. Ik was klaar voor mijn nieuwe leven. Ik wist zeker dat ik er ook alleen iets moois van ging maken. Vooral veel reizen. Ik was er klaar voor.
Op de avond van de diploma uitreiking weet ik nog dat Caroline en Ankie heel laat kwamen. Ik had echt naar hen uitgekeken en was even bang dat ik ze gemist had. Maar nee. Daar kwamen ze. Caroline zag er fantastisch uit. Haar aura stond op volle sterkte!
Toen de diploma’s uitgereikt waren moest ik natuurlijk met veel ouders praten.
Steeds speurend in de mensenmassa voor die ene vrouw. Ik vond haar niet, zij vond mij godzijdank wel.
We hebben gezellig met z’n tweetjes gepraat en afgesproken om de volgende avond uit te gaan eten.
Diep in mijn hart wist ik dat het toen ging gebeuren. 

Wen

Vorige bericht

Plaats een reactie