Onder water

Nadat ik de vorige blog had geschreven gebeurde er iets aparts.
Ik wist niet meer hoe ik verder moest.
Waar de inspiratie voor alle andere blogs er meestal “gewoon” was, voelde het nu anders.
In eerste instantie begreep ik daar niets van, uiteindelijk ben ik begonnen met bloggen om precies op dit punt te komen!
Ik wilde vooral heel graag schrijven over mijn burn-out en de moeizame, maar o zó waardevolle weg die ik ben gegaan om te herstellen. Om weer kracht, licht, liefde en kalmte te voelen.
Een burn-out speelt zich grotendeels onder water af, daarom heet mijn site ook zo.
Meestal valt er van buiten niets te zien.
Daar doen we dan ook ons stinkende best voor!
Onder die buitenkant echter is het vaak onrustig, donker, angstig en onzeker.
Daar wacht een ware tsunami op je ……. de confrontatie met jezelf.
Eindelijk was ik met mijn blogs op dat punt terechtgekomen en nu was mijn inspiratie weg!
Het lukte me niet om verder te schrijven!
Dit had ik niet verwacht. Verbaasd constateerde ik dat het er “gewoon” niet inzat.
Geen verhaallijn, geen woorden, geen prikkelende blogtitel. Niets van dat alles.
Helemaal niets.
Elk nadeel heeft gelukkig zijn voordeel.
Het voordeel was dat ik niet gestrest raakte en de situatie accepteerde.
Door schade en schande wijs geworden heb ik er inmiddels een groot vertrouwen in dat de juiste dingen op het juiste moment gebeuren.
Als de inspiratie ontbrak om verder te schrijven dan had dat vast een reden en zou er zeker een moment komen dat ik het zou begrijpen en zou weten hoe ik verder kon gaan.
En terwijl ik dit schrijf voel ik blijdschap en opluchting dat deze rust en dit vertrouwen me inmiddels gegeven zijn.
Ik accepteerde het gebrek aan inspiratie en liet de dwang om tóch te schrijven, omdat ik nu eenmaal elke week een nieuw blog schrijf, los.
Natuurlijk voelde ik me soms bezwaard dat ik niet eens een klein berichtje op deze site plaatste om jullie te informeren, maar zelfs dat accepteerde ik.
Ik tastte namelijk zó in het donker over de situatie dat ik ook niet voor me zag hoe ik dat helder kon verwoorden richting mijn lezers.
In het donker is het natuurlijk ook moeilijk om helder te zien.
Wat bracht dan weer licht? Dat ik weer inspiratie voelde? Dat ik weer verder ging met schrijven?

“Geen verhaallijn, geen woorden, geen prikkelende blogtitel. Niets van dat alles.”

Het was geen wat, maar een wie!
Mijn broer Jean Gelissen, eigenaar van Toverland, bracht met zijn idee, een verrassend lichtpuntje.
Hij bood me aan om een sabbatical van 3 maanden te nemen.
Goed voor mij om Toverland helemaal los te laten, na al die jaren voorvliegen in de hoogste versnelling.
Goed voor Toverland om ook zonder mij strak door te vliegen, het Toverteam is er klaar voor!
Oude patronen kunnen we op deze manier doorbreken waardoor ik over 3 maanden op een andere manier kan terugkeren:
Vol energie, nieuwe inzichten, inspiratie en meer afstand nemende van de operations.
Het park trekt namelijk zó aan me dat ik daar maar moeilijk van los kom.
Een sabbatical is het perfecte instrument om dit proces van loslaten en nóg hoger gaan vliegen op een sympathieke manier een handje te helpen.
Ik voelde gelijk dat dit voor mij het juiste was, op het juiste moment.
Even afstand nemen. Niet alleen van Toverland, maar van al mijn routines.
Leven bij de dag, gewoon mijn hart volgen, niets vastleggen, gewoon Caroline ZIJN.
Ik nam dit mooie aanbod van mijn lieve broer dus met 2 handen en een dikke zoen aan.

Weet je wat er in het woordenboek staat over een sabbatical?
* een rustpauze na een periode van hard werken.
* een overdenkingsperiode tussen 2 levensfases.
Mooie omschrijvingen. Vooral die overdenkingsperiode klinkt mooi.
Uiteindelijke bestaat ons leven uit meerdere levensfases en is het mijn intentie om elke fase zo optimaal mogelijk in te vullen.
Zo dicht mogelijk aansluitend bij mijn talenten en behoeftes.
Natuurlijk vragen mensen aan me: “Wat ga je doen tijdens je sabbatical?”
Ik voel een intense tevredenheid dat ik dan kan zeggen: “Dat weet ik nog niet!”.
De luxe om het niet te weten, om me door voortschrijdend inzicht te laten leiden……Zaaaaaalig!
Inmiddels heb ik mijn hele omgeving geïnstrueerd:
“Mijn sabbatical is bedoeld om te doen waar ik zin in heb, om mijn hart te volgen, om oude patronen los te laten en van daaruit tot nieuwe inzichten en inspiratie  te komen.
Ik wil rust en vrijheid! Geen afspraken of “to-do” lijstjes.
Mijn prioriteit de komende 3 maanden ben IKZELF. Hoera!”
Uiteindelijk zal het jullie wel heel duidelijk zijn dat deze instructies vooral voor mezelf bedoeld zijn…. haha.
Vooral ikzelf zal me elke dag bewust moeten zijn van deze vrijheid en uit mijn eigen regeltjes, disciplines en hardnekkige overtuigingen moeten stappen.
Maar deze uitdaging ga ik graag aan.
Vooralsnog wil ik helemaal niet weg tijdens deze rustperiode.
Ik ben zó graag alleen thuis, alleen dat is al luxe.
In mijn eigen omgeving rustig rondscharrelen, lezen, wandelen, niet op de klok kijken.
Vandaag is de 4e dag van mijn sabbatical.
Vanmorgen toen ik wakker werd was het er opeens: Vandaag ga ik weer bloggen! Ik ga mijn lezers uitleggen hoe het komt dat ze een tijd niets van me gehoord hebben.
En weet je…… als ik over 3 weken voel dat ik het Pieterpad wil lopen, een yoga-week wil volgen, elke dag 50 km wil fietsen óf naar de zon wil, dan ben ik volledig vrij om dat te doen. Hoe gaaf is dat?

“Mijn prioriteit de komende 3 maanden ben IKZELF.”

Wen en ik hebben gisteren de tuinkamer anders ingericht waardoor er voor mij een eigen schrijftafel met boekenrek staat, voor het raam, met vrij zicht op onze frisgroene tuin. Hier kan ik alles verzamelen wat ik sinds mijn burn-out gelezen en geschreven heb.
En minstens zo belangrijk: Hier kan ik alles laten liggen totdat ik weer verder wil.
Ik weet inmiddels namelijk ook waarom ik niet verder kwam met bloggen.
De informatie die ik met betrekking tot “onder water” verzameld heb is zó veelomvattend dat ik daar niet “even” over kan bloggen.
Deze informatie is zó overweldigend rijk en mooi dat ik er zelf min of meer door overweldigd werd.
Waar moest ik in vredesnaam beginnen? Het sloeg me lam.
Inmiddels weet ik weer waar ik moet beginnen: bij het begin!
En daar geeft deze sabbatical me ook de ruimte toe.
Er borrelt een boek in mij. Al lang.
Een boek schrijven én bloggen is te veel.
Ik kies voor het boek.
Een boek dat lezers verrast, raakt, doet geloven en hopen.
Dat lezers helpt te durven veranderen.
Een boek waarin herkenbaarheid, kwetsbaarheid, levensvreugde, liefde, vallen en weer opstaan leidend zijn.
Een boek dat inspireert om ieders eigen “onderwaterwereld” vol moed en vertrouwen te verkennen om vervolgens te ontdekken hoeveel kracht en wijsheid in ons allemaal schuilt.
Een boek vol bewustwording.

En hoe zit het dan met mijn blog?
Voorlopig staat dit op een heel laag pitje.
Ik bedank jullie allemaal voor het lezen en de mooie schriftelijke reacties.
Regelmatig word ik aangesproken door mensen die ik niet ken en die mijn blog volgen. Dat vind ik zó bijzonder en vooral heel inspirerend.
Daar schrijf ik voor: voor jullie herkenning en erkenning. Dank daarvoor.
Dit is wat mij betreft dan ook geen afscheid maar een stap naar een volgende fase waar ik jullie weer hoop tegen te komen.

Of ik niet bang ben?
JA!!! hartstikke bang.
Achteraf zie ik dat het ook angst was die me de afgelopen weken verlamde.
“Wat meen ik me wel? Weer iemand die zo nodig een boek moet schrijven?”
Maar ik wil me niet laten leiden door angst.
Daarom eindig ik met een paar passende quotes.
Vol moed en hoop.
Ik ben een rijk mens dat jullie meeleven met mijn verhalen.
Jullie zijn schatten. Dank daarvoor. X

Caroline

* Courage is being scared to death and saddling up anyway (John Wayne)

* Take the risk or lose the chance

* Don’t be afraid to fall. Be afraid not to try.

* Always go with the choice that scares you the most, because that’s the one that’s going to help you grow. (Caroline Myss)

Vorige bericht

Plaats een reactie

Odie

Beste Caroline,
Dank voor jouw inspirerende blogs. Ik zal ze missen.
Ik kijk uit naar jouw boek.
Geniet van je sabbatical.
Ik wens je rust en veel inspiratie toe!

Hartelijke groet,
Odie Wanten

    Caroline Kortooms

    Ha Odie,

    Bedankt voor je mailtje; ik geniet met volle teugen van mijn sabbatical.
    En met die inspiratie zit het wel goed…. de eerste woorden staan al op papier.
    Voelt goed!

    Warme groet, Caroline

Judith

Jammer!
Tja, ik ga d’r niet omheen draaien… IK vind het jammer dat je blog op een laag pitje staat. Maar, de nadruk ligt hier op ‘Ik’. Ik vind ’t jammer… En dat mag je lezen als een compliment en zeker niet als kritiek.. Want jij bent degene die bepaald waar je je energie in steekt…en niet je publiek. Dat is een les die ik mezelf af en toe ook moet lezen.
Zoals je weet blog/vlog ik ook en hoewel ik momenteel heel actief ben, is dat zeker al anders geweest.
Dus wat ik eigenlijk gewoon wil zeggen; Ik begrijp ‘t!

Nog een paar weken en dan gaat mijn TvL seizoen weer beginnen. Het zal vreemd zijn, zonder jou… Tot snel

    Caroline Kortooms

    Ha Judith,

    Wat fijn dat jij binnenkort weer komt werken. Ik weet dat je dat met hart en ziel doet!
    Bedankt dat je mijn blog mist, ik kan nu wel heel stoer doen maar het is toch gewoon leuk om te lezen

    Tot over 2,5 maand…. zo lang is dat ook weer niet!

    Groetjes Caroline

Anny

Lieve Carolien, wat ben ik trots dat ik jou heb leren kennen, lezen is niet zo mijn ding jammer hé, maar jou mooie woorden smelten weg bij mij, ik heb 34 jaar lenzen gedragen iedere dag zelf inbrengen en uithalen ik zal je zeggen het went nooit maar, voor een paar terug
kwam er staar in mijn ogen de oogarts stelde mij voor om lenzen op sterkte te laten inplanteren en dat heb ik laten doen ik ging van + 10 naar plus 1 in een keer ging de wereld voor me open en waar ik altijd zo naar verlangt werd werkelijkheid, geen bril geen lenzen en nog steeds ben ik er super gelukkig en dankbaar voor Caroline, en vandaar dat ik zelden zat te lezen ` n soort leesluiheid ontwikkeld, maar ik ben dol op schrijven, en jouw lettertjes laten mij weer lezen dank je wel Caroline x

    Caroline Kortooms

    Ha Anny,
    Wat tof dat mijn letters jou stimuleren om te lezen.
    Dat vind ik wel een héél leuk compliment.
    Dank je!

    Caroline

Maria

Wat schitterend. Heb het 2x gelezen. Vond het super bedankt ..
Nu met bewondering uit kijken naar je BOEK

    Caroline Kortooms

    Dank voor je stimulerende reactie, Maria.
    Ik geniet van het schrijven aan mijn boek en werk er gestaag aan door.
    Fijn om te weten dat er mensen zijn die ernaar uitkijken.
    I’m walking on sunshine!