Pardon????

Zo werd het 2010.
Ik zong weer liedjes.
Ik luisterde weer naar vrolijke muziek.
Ik had leuke avonden met vrienden en familie.
Ik was al een paar keer op vakantie geweest met de meiden.
Tessa en Ankie zaten naar omstandigheden goed in hun vel.
Op het werk ging alles zijn gangetje.
En toch….. ik wist het niet.
Het was toch niet wat het moest zijn. Ik zat té vaak niet in mijn kracht.
Soms was ik zó moe. Moest ik me bij elkaar rapen om alles gedaan te krijgen.
Gelukkig wist ik inmiddels dat dit ook kenmerken van rouw waren.
Maar tussen het rationeel kunnen plaatsen en het zélf voelen (en er last van hebben) zit een wereld van verschil.
Uiteindelijk bevonden we ons op een gegeven moment weer vol in de waan van de dag. De mensen om ons heen waren gewend aan de nieuwe situatie.
Wij meestal ook…. maar ik werd er wel onzeker van.

“Waarom moeilijk als het makkelijker kan?”

Deed ik het wel goed voor de meiden? Full time blijven werken? Amper tijd voor andere zaken dan het werk en de huishoudelijke taken? Had ik Erik wel alle aandacht gegeven toen hij nog leefde? En ik had bijna geen tijd voor zijn ouders!
Tientallen kritische vragen stelde ik mezelf. Vragen die je normaliter met je partner bespreekt maar ja… dat ging niet meer!
Maar… kop op, niet zeuren.
Nou wilde ik ook niet zeuren maar ik wilde wel hulp.
Ik was zover dat ik dacht: alléén kom ik er wel, dat weet ik inmiddels zeker.
Maar er zijn mensen die ervoor geleerd hebben om mensen in rouw te helpen.
En ik gunde mezelf dat het wat gemakkelijker zou worden.
Waarom moeilijk als het makkelijker kan?
En zo ging in begin 2010 naar een haptonome.
Erik was daar vaker geweest en was zeer tevreden over Barbara dus voor mij was de keuze snel gemaakt: ik ging ook naar Barbara.
Een haptonoom helpt je in contact te komen met je eigen gevoel zodat je trouw kunt blijven aan jezelf.
Klinkt vanzelfsprekend maar dat is het niet.
Volgens mij is “trouw zijn aan jezelf” de grootste uitdaging voor ons allemaal!
Hoe blijf je binnen de snelheid van deze tijd, deze prestatiegerichte maatschappij, deze wereld van veel uiterlijke schijn en ontelbare verwachtingspatronen trouw aan jezelf?
Hoe kun je voelen, denken en doen naadloos op elkaar laten aansluiten?
Hoe kom je uit die chaos van je eigen kritische gedachten en vragen?

Door de juiste vragen te stellen, door mezelf er bewust van te laten worden dat ik bijna alle vragen en onzekerheden die ik had, zélf kon beantwoorden, door me het vertrouwen te geven dat ik diep van binnen bijna alle antwoorden wel wist, hielp Barbara me weer flinke stappen te zetten in mijn rouwproces.
Ik hoefde niet te twijfelen of ik goed voor Erik had gezorgd zijn laatste weken: diep van binnen wist ik dat ik alles voor hem had gedaan wat binnen mijn mogelijkheden lag.
Ik hoefde me niet onzeker af te vragen of ik Tessa en Ankie wel genoeg aandacht en liefde gaf. Ik hield (en hou) van hun met hart en ziel!
Ik hoefde mezelf niet continu zo onder het vergrootglas te leggen…. Ik deed wat ik kon…. en nog veel meer!
En zo kon het gebeuren dat ik eind maart weer naar Barbara reed en  ik me realiseerde: “Vandaag ga ik voor de laatste keer. Dat zetje dat ik nodig had, heb ik gekregen. Ik kan weer zelf verder”.
Heel mooi dus dat Barbara er precies hetzelfde inzat.
Zij zei gelijk bij binnenkomst: ” Zo Caroline, voel je je zo goed als je er uitziet?
Dan is vandaag de laatste keer. Ik heb je een mooie ontwikkeling zien doormaken de laatste weken dus jij kunt weer verder.
Ik heb vandaag wel nog een heel belangrijke vraag aan je”.
Nou stelde Barbara altijd hele interessante vragen dus wat mij betreft niets nieuws onder de zon. Totdat ze haar vraag stelde:
“Hoe wil je dat jouw nieuwe partner is?”
Pardon?????

“WIE wilde ik zelf eigenlijk als partner?”

“Kom op Caroline, jij blijft niet alleen, dat past niet bij jou. Hier heb je toch zeker al  eens over nagedacht? Hoe moet jouw nieuwe partner zijn?
Euhh…. Slik……. Het zweet brak me uit van deze vraag.
Ze had gelijk, hier had ik zeker al over nagedacht. Maar niet op deze manier.
Meer van: “Ik weet dat ik er alleen ook een heel mooi leven van maak. Die kracht voel ik, die kracht heb ik. Maar als ik het mag zeggen hoop ik een lieve vriend tegen te komen om samen mee oud te worden. Maar hoe vind ik die vriend? Op deze leeftijd met deze functie? Welke man kiest voor een directeur als vrouw?”
Dat waren de vragen die ik me zelf stelde.
Barbara’s vraag was veel confronterender, directer.
Wat wilde ik zelf eigenlijk?
Of beter gezegd : WIE wilde ik zelf eigenlijk als partner?
Ik stamelde wat algemeenheden: hij moest vooral lief zijn. En goed met me kunnen praten. Mijn 2 prachtmeiden voor de volle 100% accepteren.
En toen werd ik stil.
Na nog wat gepor, liet Barbara het rusten.
Ik was opgelucht voor dat moment.
Maar in de auto op de terugweg galmde de vraag knetterhard na in mijn hoofd.
“Hoe wil ik dat mijn nieuwe partner is?”
En ik besefte dat dit een vraag van levensbelang was.
Pas als ik zélf wist wie ik zocht, zou ik hem herkennen als hij langskwam.
De situatie liet me denken aan deze quote:
Voor de zeiler die niet weet waar hij naar toe gaat, staat geen enkele wind goed.
Ik wilde een doelgerichte zeiler zijn.
Ik moest dus weten naar wie ik op weg was.
En natuurlijk dacht ik aan Erik terwijl ik mezelf deze vraag stelde.
Zonder schuldgevoel! En dat had ik volledig aan hem te danken.
Omdat hij in de week vóór hij stierf tegen me had gezegd: “jij gaat weer voor de 100% leven Caroline. Met alles erop en eraan!”
Op dat moment kon ik die woorden amper plaatsen. Daarmee was ik toen totaal niet bezig.
Maar Erik wél! Hij wist als geen ander hoe ik mezelf zou kunnen verlammen vanuit loyaliteit richting hem.
Vanuit het diepe weten dat hij mij alle liefde en geluk van de wereld toewenste durfde ik vol overgave nieuwe stappen te zetten.
En natuurlijk vanuit de wetenschap dat Tessa en Ankie ook niets liever wilden dan dat ik het leven weer vol leefde!

Vorige bericht

Plaats een reactie